നോവൽ

ഭാഗം 11

പാടവരമ്പത്തു നിന്നും വീട്ടിലേക്കുള്ള റോഡിലേക്ക് കയറുമ്പോഴേ കണ്ണന്റെ അലറികരച്ചിലും ബഹളവും കേട്ട ശ്രീനന്ദിനി പടിപ്പുര കടന്നു വീട്ടിലേയ്ക്കോടി ചെന്നു. അകമുറിയിലേയ്ക്കുള്ള വാതിൽ പടിയിൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണോടെ അമർഷം കടിച്ചമർത്താൻ പാടുപെടുന്ന അച്ഛൻ. ഷർട്ടിലും മുണ്ടിലുമായി ഒഴുകി പടരുന്ന സാമ്പാർ. താഴെ ചിതറിക്കിടക്കന്ന ഇഡ്ഡലിയും പാത്രങ്ങളും.

" എന്താ അച്ഛാ? "

ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടയ്ക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അച്ഛൻ ഇറങ്ങിപോയപ്പോൾ ശ്രീനന്ദിനിയുടെ ഉള്ളു പിടച്ചു. കണ്ണനിന്നു നേരത്തെ ഉണർന്നു കാണും. അവനെ കൂട്ടാതെ അമ്പലത്തിൽ പോയതിന്റെ ദേഷ്യം തീർത്തതാവും. എന്നും താൻ പോയി വിളിച്ചാലും ഉണരാൻ മടിച്ചു വീണ്ടും കിടക്കാറുള്ളതാണ് ഇന്നു എന്താണാവോ പറ്റിയത്. അവൾ അകത്തേയ്ക്കു നടന്നു. അവിടെ മുറിയുടെ മൂലയിൽ നിലത്തു വീണുരുണ്ടു കരയുന്ന കണ്ണൻ. വലിച്ചെറിഞ്ഞപോലെ അടുത്തു കിടക്കുന്ന അച്ഛന്റെ ചൂരൽ. ഒരു പിടച്ചിലോടെ ശ്രീനന്ദിനി കണ്ണന്റെ അടുത്തേക്കോടി ചെന്നു .

"മോനെ കണ്ണാ"

അവളെ കണ്ടതും കണ്ണന്റെ കരച്ചിൽ ഒന്നുകൂടി ഉച്ചത്തിലായി.

"കണ്ണനെ അച്ഛൻ തല്ലി. ഇതു കണ്ടോ." കണ്ണൻ കാൽ നീട്ടി കാണിച്ചു. കാൽവണ്ണയിൽ നിറയെ അടിയുടെ തിണർത്ത പാടുകൾ. ഈശ്വരാ അച്ഛനിന്നെന്തു പറ്റി? കണ്ണനെ ഇങ്ങനെ തല്ലാറില്ലലോ. അവൾ കണ്ണനെ പിടിച്ചെഴുനേൽപ്പിച്ചു.

"മോനെന്തിനാ അച്ഛനോട് വഴക്കിട്ടത്? അതല്ലേ അച്ഛനു ദേഷ്യം വന്നത്?"

"ചേച്ചി കണ്ണനെ കൊണ്ടുപോകാതെ അമ്പലത്തിൽ പോയതു കൊണ്ടല്ലേ കണ്ണന് വഴക്കിട്ടത്"

"മോനെ വിളിച്ചിട്ട് എഴുനേല്ക്കാത്തതുകൊണ്ടല്ലേ ചേച്ചി പോയത്"

അവൾ കണ്ണനെ ഒരുവിധം പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിച്ചു. കണ്ണനെ അവിടെനിന്നും പിടിച്ചെഴുനേല്പ്പിച്ചു കിണറ്റിൻക്കരയിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയി. തണുത്തവെള്ളം ദേഹത്തുവീണപ്പോൾ കണ്ണൻ കിടുകിടാ വിറച്ചു. കുളികഴിഞ്ഞു ഡ്രസ്സെല്ലാം മാറി അമ്പലത്തിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവന്ന പ്രസാദം നെറ്റിയിൽ തൊട്ടു കൊടുത്തപ്പോൾ കണ്ണന്റെ സങ്കടമൊക്കെ മാറി.

" നന്ദൂട്ടി"

പൂമുഖത്തു നിന്നും അച്ഛന്റെ വിളിയൊച്ഛ കേട്ട് അവൾ വേഗം അങ്ങോട്ടു ചെന്നു. കുളിച്ചു വേഷം മാറി സ്കൂളിലേയ്ക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി ഉമ്മറത്തെ തൂണുചാരി ഇരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു മാഷ്.

"അച്ഛാ"

"പോകാൻ സമയമായി "

അവളെ നോക്കാതെ മാഷ് പറഞ്ഞു .

"ഞാൻ ഇപ്പോൾ ചായ കൊണ്ടു വരാം, അച്ഛാ പോകല്ലേ."

ശ്രീനന്ദിനി വേഗം അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് ചെന്നു. കാലത്തു പ്രാതലിന് ഉണ്ടാക്കി വെച്ചതെല്ലാം കണ്ണൻ കളഞ്ഞു ഇനിപ്പോ അച്ഛനെന്താ കഴിക്കാൻ കൊടുക്കുക. കുറച്ച് അവിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത് അവളൊരു പാത്രത്തിലേക്ക് എടുത്തു വെച്ചു. വേഗം സ്റ്റവ് കത്തിച്ചു ചായക്കുള്ള വെള്ളം വെച്ചു. തേങ്ങ ചിരകിയതും ശർക്കരയും അല്പം ഏലയ്ക്കാപൊടിയും ചേർത്ത് അവിൽ നനച്ചെടുത്തു. പാലും പഞ്ചസാരയും ചേർത്തു ചായ കൂട്ടിയെടുത്തു. കണ്ണനും അച്ഛനും ചായ കൊടുത്തിട്ടു ശ്രീനന്ദിനി മുറിയ്ക്കുള്ളിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഇഡ്ഡലി പെറുക്കിമാറ്റി മുറി വൃത്തിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. ഇടയ്ക് അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഭിത്തിയിലെ മാലചാർത്തിയ ഫോട്ടോയിൽ തങ്ങി നിന്നു.

അമ്മ !
കണ്ണനെ തങ്ങൾക്കു തന്നു കാണാമറയത്തു പോയ് മറഞ്ഞ അമ്മ . അമ്മയുടെ വയറ്റിൽ ഒരു കുഞ്ഞനുജൻ ഉണ്ടെന്നു അച്ഛൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ കൂട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞാലും പറഞ്ഞാലും തീരാത്ത വിശേഷമായിരുന്നു തനിക്കത്. അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കുമൊപ്പം താനും കുഞ്ഞതിഥിക്കായ് കാത്തിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി തിരിച്ചു വന്ന അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുഖം മ്ലാനമായിരുന്നു. കണ്ണീരുണങ്ങിപ്പിടിച്ച അമ്മയുടെ മുഖം . അന്നു തനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാക്കാനുള്ള പ്രായം ഇല്ലായിരുന്നു. ജന്മനാ വൈകല്യങ്ങളോടെയാവും കുഞ്ഞാവയുടെ ജനനമെന്നും അമ്മയോ കുഞ്ഞാവയോ ആരെങ്കിലും ഒരാളെ മാത്രമേ രക്ഷിക്കാൻ ആവുകയുള്ളൂ എന്നും ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതാണ് അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും സങ്കടത്തിന് കാരണമെന്ന് മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞപ്പോൾ തനിക്കു കുഞ്ഞാവ വേണ്ട അമ്മ മതിയെന്നു പറഞ്ഞു അന്നു കുറെ കരഞ്ഞു. പക്ഷേ ആരൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും തന്റെ ഉദരത്തിലൂറിക്കൂടിയ കുഞ്ഞു ജീവനെ കൊന്നുകളയാൻ അമ്മ സമ്മതിച്ചില്ല. സ്വന്തം ജീവൻ ബലികൊടുത്തു മാതൃത്വമാണ് ഈ ലോകത്തെ ഏറ്റവും മഹത്വരമായ കർമ്മമെന്നു തെളിയിച്ചു സ്വന്തം കുഞ്ഞിന്റെ മുഖമൊന്നു കാണുക പോലും ചെയ്യാതെ അമ്മ തങ്ങളെ വിട്ടുപോയി. ഡോക്ടർമാരുടെ ആശങ്കകൾ ശരിവെയ്കുന്ന തരത്തിലുള്ള വൈകല്ല്യങ്ങളൊന്നും ജനനസമയത്തു കുഞ്ഞിൽ കണ്ടിരുന്നില്ല. ആറാം മാസത്തിൽ വന്നൊരു പനിയോടെയാണ് കണ്ണന്റെ മാറ്റങ്ങൾ തങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചുതുടങ്ങിയത്. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വരുന്ന അസുഖങ്ങളും പിടിവാശിയും. ശരീരത്തിനെക്കാൾ വലിപ്പമുള്ള തലയും. ബുദ്ധിക്കുറവുള്ള കുട്ടികളുടെ ചേഷ്ടകളും, വ്യക്തത ഇല്ലാത്ത സംസാരവുമൊക്കെ തങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ആധി കോരിയിടുന്നത് തിരിച്ചറിയുമ്പോഴും കണ്ണനെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കാനും അവനെ ഏറ്റവുമധികം സന്തോഷിപ്പിക്കാനും തങ്ങളെന്നും ശ്രമിച്ചിരുന്നു. അമ്മയുടെ മരണശേഷം മുത്തശ്ശിയുടെ സംരക്ഷണയിലായിരുന്നു കണ്ണൻ. മുത്തശിയുടെ മരണത്തോടെ പത്തുവയസ്സുള്ള താനായി പിന്നെ കണ്ണന്റെ അമ്മയും ചേച്ചിയുമൊക്കെ.

എട്ടു വർഷങ്ങൾ! ആറാം മാസം മുതലൽ തുടങ്ങിയ ചികിത്സ സംസാരത്തിൽ കുറച്ചു കൂടി വ്യക്തത വരുത്തിയെങ്കിലും മറ്റൊരു പുരോഗതിയും ഇല്ലാതെ ഇന്നും നീളുന്നു. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു ശ്രീനന്ദിനി മുറി വൃത്തിയാക്കാന് തുടങ്ങി.

തുടരും...