ഭാഗം 6
"കേറി വാ മക്കളെ"
അകത്തുനിന്നും കേട്ട പരിഹാസം നിറഞ്ഞ വിളിയൊച്ച അവരുടെതന്നെ അട്ടഹാസങ്ങൾക്കിടയിൽ മുങ്ങിപ്പോയി. കുട്ടികൾ ഓരോരുത്തരായി ക്ലാസ്സ്‌മുറിയിലേക്ക് കയറി റൂമിന്റെ ഓരംചേർന്നു നിന്നു. കുട്ടികളെ ഓരോരുത്തരെയായി വിളിച്ചു പാട്ടുപാടിക്കുന്നതും, വായുവിൽ ഇരുത്തുന്നതും, തവള ചാടിക്കുന്നതുമൊക്കെ മനു നെഞ്ചിടിപ്പോടെ നോക്കി നിന്നു. ഏറ്റവും അവസാനം മനുവിന്റെ ഊഴമെത്തുന്നതിന്റെ തൊട്ടുമുമ്പായിരുന്നു ഗീതുവിന്റെ പുതിയ പ്രഖ്യാപനം. ഓരോരുത്തരും അവരുടെ നാലു തലമുറ മുമ്പുള്ളവരെ പരിചയപ്പെടുത്തുകയെന്ന്. അതുകേട്ടതും മനു ദീർഘമായൊന്നു നിശ്വസിച്ചു. ഗീതു ചിലപ്പോൾ തന്നെ രക്ഷിക്കാനാവും ഇങ്ങനെയൊരു തീരുമാനം എടുത്തത്. ഏറ്റവും അവസാനമായിരുന്നു മനു വിളിക്കപ്പെട്ടത്. അവൻ കുനിഞ്ഞ ശിരസോടെ അവർക്ക് മുമ്പിലെത്തി നിന്നു.
"ഹാ ഇവനെ നമുക്കൊന്ന് വിട്ടുപിടിക്കാമെടാ മുത്തേ ഇവൻ അമ്മയിൽ നിന്നും തുടങ്ങട്ടെ "
താടിക്കാരനെ നോക്കി ഗീതു ഒന്നു കണ്ണിറുക്കി. മനുവിന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞു പോയി. അവനു കാര്യങ്ങൾ ഏതാണ്ട് ഊഹിക്കാവുന്ന അവസ്ഥയിൽ എത്തിയിരുന്നു.
"രണ്ടു തലമുറകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് ഇവൻ പോകില്ല ഇർഷാദേ തെരുവിന്റെ സന്തതികൾ ആയിരുന്നു ഇവന്റെ അമ്മയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും. ഇവന്റെ അമ്മയുടെ കുടുംബവും കുലവും ഇവന്റെ അച്ഛനുപോലും അറിവുണ്ടാകില്ല പിന്നെ ഇവൻ എന്തു പറയും "
ഗീതുവിന്റെ പരിഹാസം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടു മനുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്നു പുകഞ്ഞു കത്തി. തികട്ടി വന്ന കരച്ചിലവന്‍ കടിച്ചിറക്കിയപ്പോള്‍ തൊണ്ടക്കുഴിയില്ലൊരു കടച്ചിൽ. അവൻ മുഖമുയർത്തി. കണ്ണുനീര്‍ മറച്ച അവ്യക്തമായ കാഴ്ച്ചയില്‍ ഗീതുവിന്റെ പരിഹാസം നിറഞ്ഞ മുഖം. ഗിരിയേട്ടനൊപ്പം വീട്ടില്‍ വന്നപ്പോഴൊക്കെയും അമ്മ വിളമ്പിയ ഭക്ഷണത്തിനൊപ്പം സ്നേഹവും നിറച്ചുണ്ടവള്‍. ഇവളുടെ ഉള്ളില്‍ ഇങ്ങനെയുമൊരു മുഖംമുണ്ടായിരുന്നോ? മുത്തച്ഛനും മുത്തശ്ശിയും അനാഥരായിരുന്നു.അമ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ വിവരങ്ങളും വിവാഹത്തിനു മുന്‍പുതന്നെ അമ്മ അച്ഛാച്ചനോടും അച്ഛനോടും പറഞ്ഞിരുന്നു. അനാഥനായിരുന്നു മുത്തച്ഛന്‍. തിമര്‍ത്തുപെയ്തൊരു മഴയില്‍ കുത്തിയൊലിച്ചെത്തിയ മലവെള്ളം വീടടക്കം കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ അന്ന് ഒന്നരവയസ്സുമാത്രമുള്ള മുത്തശ്ശനുറങ്ങിയിരുന്ന മരത്തൊട്ടിൽ വളരെ അകലെ താഴ്ചയിൽ രണ്ടു പാറകൾക്കു നടുവിലായി സുരക്ഷിതമായി ഉണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചു നാള്‍ ബന്ധുവീടുകളില്‍, പിന്നെ നാട്ടിലെ പള്ളിവക അനാഥാലയത്തില്‍. മുത്തശ്ശിയും മഞ്ഞുപെയ്യുന്നൊരു പുലര്‍ച്ചയില്‍ രണ്ടാനച്ഛനില്‍ നിന്നും രക്ഷതേടി പള്ളിയിലേയ്ക്കോടികയറി വന്നവള്‍. അന്നു മുത്തച്ഛന്‍ ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ് പള്ളി വക സ്കൂളിലെഅധ്യാപകന്‍ ആയിരുന്നു. പള്ളിയില്‍ നിന്നും വീട്ടിലേക്കു പോകുവാന്‍ കൂട്ടാക്കാതെ നിന്ന, കഷ്ടിച്ചു പതിനെട്ടു വയസ്സ് മാത്രമുള്ളൊരു പെണ്‍കുട്ടിയെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തിക്കുക മാത്രമായിരുന്നു ഏക പോംവഴി. സ്റ്റേഷനിലേയ്ക്ക് ഫാദര്‍ ഗബ്രിയേലിനൊപ്പം മുത്തച്ഛനും ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്നും വിളിച്ചതനുസരിച്ച് എത്തിയ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ അമ്മ തന്റെ മകളെ വീട്ടിലേയ്ക്കു കൊണ്ടുപോകാന്‍ ആവില്ലെന്നും എങ്ങനെയെങ്കിലും അവളെ രക്ഷിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞു കണ്ണീരോടെ നിലവിളിച്ചപ്പോള്‍ ഗബ്രിയേലച്ചനാണ് മുത്തച്ഛനോട് അങ്ങനൊരാവശ്യം പറഞ്ഞത്. മാനം കാക്കാന്‍ മരിക്കാനും തയ്യാറായി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടി . ജീവിക്കാന്‍ കൂട്ടായി ഒപ്പം അവള്‍ മതിയെങ്കില്‍ കൂടെ കൂട്ടാമെന്ന ഗബ്രിയേലച്ചന്റെ വാക്കുകള്‍ മുത്തച്ഛന്‍ അനുസരിക്കുകയായിരുന്നു. ജാതകം നോക്കാതെ മുഹൂര്‍ത്തം നോക്കാതെ തൊട്ടടുത്ത രജിസ്റ്റര്‍ ഓഫീസില്‍ വെച്ച് ആ വിവാഹം നടന്നു. പള്ളിവക ഔട്ട്ഹൗസിലെ ഇരുപത്തിരണ്ടു വര്‍ഷത്തെ ജീവിതത്തിനിടയില്‍ മുത്തശ്ശിയുടെയും , ഗബ്രിയേലച്ചന്റെയും മരണം നല്‍കിയ സങ്കടങ്ങള്‍ ഒഴിച്ചാല്‍ അവരുടെ ജീവിതം ആഹ്ളാദപൂര്‍ണ്ണമായിരുന്നു. മുത്തശ്ശന്റെ ഏക സമ്പാദ്യമായിരുന്നു ഗബ്രിയേലച്ചന്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പഴയൊരു അമ്പാസഡര്‍ കാര്‍. ഒടുവില്‍ അതേ കാറില്‍ അമ്മയുടെപിറന്നാള്‍ ദിനത്തിലെ യാത്ര മുത്തശ്ശനെയും , മുത്തശ്ശിയേയും അനാഥമാക്കിയ വിധി തന്റെ അമ്മയേയും അനാഥയാക്കുക്കുകയായിരുന്നു. ചുറ്റും ഉയരുന്ന പരിഹാസച്ചിരിയ്ക്കിടയില്‍ ശിരസ്സ് നഷ്ടമായവന്റെ ഉടല്‍ പോലെ പിന്നീടു പലപ്പോഴും ആ കോളേജു കാമ്പസില്‍ മനുവിനു വിറുങ്ങലിച്ചു നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. എല്ലാം ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഓര്‍മ്മകളിലേയ്ക്കാവാഹിച്ച മനുവിന്റെ ചിന്തകളിലേയ്ക് കനലുകള്‍ കോരിയിട്ടു കൊണ്ട് ഗീതു ഇരിപ്പിടത്തില്‍ നിന്നും മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു.
തുടരും...
