നോവൽ

ഭാഗം 16

ആശ്വസിപ്പിക്കും പോലെ തന്റെ തോളിലമർന്ന കൈകളിലേക്ക് മനു മുഖമമർത്തി നടന്നു മറയുന്ന നന്ദുവിനെത്തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കാഴ്ച മറച്ചപ്പോൾ അലിസാർ എന്നൊരു വിളിയോടെ മനു എഴുനേറ്റു. ആഴമേറിയ ആ കണ്ണുകളിലെ വാത്സല്യത്തിലേക്ക് കുരുങ്ങിനിന്ന മനുവിന്റെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ച് അദ്ദേഹം അവനെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു.

'സ്നേഹവീട് '
അതായിരുന്നു ആ വലിയ തറവാടിന്റെ പേര്. പല സാഹചര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് അനാഥരായിപ്പോയ 38 പെൺകുട്ടികൾ. അവർക്ക് അമ്മയായി സ്നേഹമയിയായ മേരി ടീച്ചറും കാര്യസ്ഥനായി ഉണ്ണിയേട്ടനും. എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും ഉള്ള ആ വലിയ വീടും അവിടുത്തെ ജീവിതവുമായി നന്ദു ഇണങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അച്ഛന്റെയും കണ്ണന്റെയും വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഓർമ്മകൾക്കിടയിൽ കുളിരുകുടഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് മനു കടന്നു വരുകയും ആരുമറിയാതെ മനസ്സിന്റെ ഉൾകോണുകളിൽ സൂക്ഷിച്ച വലിയൊരു സ്വപ്നത്തിന്റെ തൂവലുകളെ അവൾക്കുള്ളില്‍ കൊഴിച്ചിട്ടു പോവുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിശേഷ ദിവസങ്ങളിൽ പപ്പയ്ക്കും, ഡോക്ടറമ്മയ്ക്കും, മേരിടീച്ചർക്കുമൊപ്പം മറ്റു കുട്ടികളെപ്പോലെ നന്ദുവും പങ്കുചേരാനും തന്റെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് വർണ്ണങ്ങൾ ചാലിച്ച കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു സ്വപ്നങ്ങൾ വരച്ചുചേർക്കുവാനും തുടങ്ങിയിരുന്നു.

കാണാതിരിക്കുവാൻ കഴിയില്ലെന്ന മനസ്സിന്റെ വിശ്വാസത്തെ കബളിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് വിരഹത്തിന്റെ തീയിലുരുകിയ ദിനരാത്രങ്ങളിലൂടെ കാലചക്രം പിന്നെയും പിന്നെയും ഉരുണ്ടുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. നന്ദുവിന്റെ അസാനിദ്ധ്യം മനുവിൽ വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങൾ ശ്രീദേവിയമ്മ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവർ മൗനം പാലിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ഒരു നിശ്വാസം കൊണ്ടുപോലും സ്പർശിച്ചശുദ്ധമാക്കാതെ മനസ്സിൽ സൂഷിച്ച പ്രണയമോർത്ത് മനുവിന്റെ ഹൃദയം ഓരോ നിമിഷവും നീറികൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ മാനേജരായ അലിസാർ ആയിരുന്നു മനുവിന്റെ ഏക ആശ്രയം. ഒന്നും പറയാതെ തന്നെ അദ്ദേഹം മനുവിന്റെ മാനസികവ്യഥ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. ഒഴിവു സമയങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം മനുവിനെ തന്റെ ക്യാബിനിലേയ്ക്ക് വിളിപ്പിക്കുകയും നന്ദുവുള്ള സ്നേഹവീടെന്ന ആ വലിയ വീട്ടിലെ വിശേഷങ്ങളോടൊപ്പം അവിടെ എല്ലാവർക്കും പ്രീയപ്പെട്ടവളായി തീർന്ന 'നന്ദൂട്ടി' യുടെ വിശേഷങ്ങളും പങ്കുവെച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും അവന്റെ സമാധാനങ്ങൾക്കു മേലെ ഒരു മുള്ളുതറച്ചതുപോലെ നന്ദുവിനെയൊന്നു കാണുവാനുള്ള ആഗ്രഹം നീറിനിന്നു.

മഞ്ഞും, മഴയും, വെയിലും കടന്ന് ഋതുഭേദങ്ങളുടെ തൂവലുകൽ കൊഴിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. സനേഹവീട് ഒരു ചെറിയ ആഘോഷത്തിന്റെ തിരക്കിലാണ്. സ്നേഹവീട്ടിലെ മൂത്തമകൾ മിനിയുടെ വിവാഹ നിശ്ചയം. ഒപ്പം നന്ദൂട്ടിയുടെയും. പപ്പയ്ക്കു വളരെ അടുത്തറിയുന്ന കുടുംബം ആണെന്നും നല്ല ചെറുക്കനാണെന്നും മേരിടീച്ചർ പറഞ്ഞെങ്കിലും നന്ദുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അടക്കാനാവാത്തൊരു നൊമ്പരം കലങ്ങികിടന്നു. അങ്ങകലെ ഏതാണ്ടതേ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു മനുവും. വൈകിട്ടു ജോലികഴിഞ്ഞെത്തിയപ്പോൾ അമ്മയിൽ നിന്നും അവനും സ്നേഹവീട്ടിലെ വിവരങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു. ഒപ്പം അവിടേയ്ക്ക് പോവണമെന്നും കൂടി അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ വരണ്ടുണങ്ങിയ നിലം വിണ്ടുകീറിയ പോലെ മനുവിന്റെ ഹൃദയം തകർന്നുപോയി. ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ മുറിയിലേയ്ക്കു നടന്ന മനുവിന്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു കിടന്ന മേശവലിപ്പിലെ കറുത്ത വളപ്പൊട്ടുകളില്‍ ഉടക്കി.

'നന്ദു നിന്നെയല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനെയും സ്നേഹിക്കാൻ എനിക്കീ ജന്മം ആവില്ല. നീയില്ലാതെ, നിന്റെ സ്നേഹമില്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാനാവില്ല. എന്റെ ഓരോ പുലരിയിലും ഞാൻ കണികണ്ടുണരുന്ന പുണ്യമാണ് നീ. എന്നിൽ നിന്നും നിന്നെ അടർത്തി മാറ്റുവാൻ മരണത്തിനല്ലാതെ മറ്റൊരു ശക്തിക്കും ആവില്ല. അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു ഞാൻ. അങ്ങനെ വിശ്വസിച്ചു. എന്നിട്ടും എന്നിട്ടുമെന്തേ നന്ദു നീയിപ്പോൾ മറ്റാരുടേതോ ആകുവാൻ ഒരുങ്ങുന്നത്.'

ജനലഴികളിൽ മുഖമമർത്തി തേങ്ങിക്കരയുന്ന മനുവിൽ നിന്നും ചിതറി വീഴുന്ന വാക്കുകൾ ഒഴുകിയെത്തി തറഞ്ഞു നിന്നത് മനുവിനു കുടിക്കുവാനുള്ള വെള്ളവുമായി മുറിയുടെ മുൻപിലെത്തിയ ശ്രീദേവിയമ്മയുടെ കാതുകളിലേയ്ക്കായിരുന്നു. ഈയം ഉരുക്കി ഒഴിച്ചാലെന്നവണ്ണം കാതുകൾ പൊള്ളി ആ മുറിയുടെ പുറത്തവർ തറഞ്ഞു നിന്നു.

തുടരും...