നോവൽ

ഭാഗം - 2

കലൂർ സെൻറ്  അന്തോണിസ്  ചർച്ച്! വലിയ കുടകീഴിലിരുന്നു  മെഴുകുതിരികളും പൂമാലകളും വിൽക്കുന്ന പ്രായമേറിയ സ്ത്രീയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും സൂര്യ ഒരു കൂടു മെഴുകുതിരി വാങ്ങി. രൂപകൂടിന് മുന്നിലെ ഇരുമ്പ് തട്ടിൽ  മെഴുകുതിരി കൊളുത്തി  പ്രാർത്ഥിച്ചു. 

സിബിയാണ് ആദ്യമായി ഈ പള്ളിയെ കുറിച്ച് സൂര്യയോട് പറയുന്നത്. ഇവിടെ വന്നു സങ്കടം പറഞ്ഞു പ്രാർത്ഥിച്ചാൽ കർത്താവ് കൈ വെടിയുകയില്ല   എന്നൊരു വിശ്വാസമുണ്ട്. ജീവിതത്തിലെ പല  പ്രതിസന്ധിഘട്ടത്തിലും അഭയം തേടിയിട്ടുള്ളതും   ഇവിടെയാണ്. തിരികെ റൂമിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ  ബസിന്റെ സൈഡ് സീറ്റിൽ പുറത്തേക്ക്  നോക്കിയിരുന്ന്  സിബി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെ പറ്റി ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു സൂര്യ. 

"പണമുണ്ടാക്കാനുള്ളൊരു  എളുപ്പവഴിയാണ്  ഇപ്പോൾ നിന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ആദ്യമായി കേൾക്കുമ്പോൾ  ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടൊക്കെ   തോന്നും. മനസ്സ് പെട്ടന്നങ്ങോട്ട് അംഗീകരിക്കാനും മടിക്കും... 

സത്യം പറഞ്ഞാൽ നിനക്ക് നിന്റെ വില അറിയില്ല സൂര്യ. നിന്നെ പോലെ ലുക്കുള്ള   പിള്ളേർക്ക് വേണ്ടി എത്ര കാഷ് വേണമെങ്കിലും ചിലവാക്കാൻ തയ്യാറായി  ഇവിടെ എറണാകുളത്ത്  ധാരാളം പേരുണ്ട്. നീയൊന്ന് സമ്മതിച്ചാൽ ആളെ റെഡിയാക്കി തരുന്ന കാര്യം ഞാനേറ്റു. ഒന്നോ രണ്ടോ മണിക്കൂർ കൊണ്ട് ആയിരങ്ങൾ കയ്യിൽ വരും.. നിനക്ക് വീട് പണി പൂർത്തിയാക്കണ്ടേ? അമ്മയെ നല്ല രീതിയിൽ നോക്കണ്ടേ. ഒരു കൈ സഹായിക്കാൻ നിനക്ക് സഹോദരങ്ങളില്ല. ബന്ധുക്കളില്ല. നാട്ടുകാരില്ല. എല്ലാം നീ തനിയെ ചെയ്യണം. ഒരു ജോലി റെഡി ആയാലും ബാറിൽ വച്ചു നീയുണ്ടാക്കിയത് പോലെ കാഷ് വാരാൻ പറ്റുമെന്നു നിനക്ക് തോന്നുണ്ടോ.  ഒരിക്കലും പറ്റില്ലെന്ന് നിനക്കറിയാം. അപ്പോൾ പിന്നെ ഈയൊരു കുറുക്കു വഴി കൂടി  നീയൊന്ന് പരീക്ഷിച്ചു നോക്ക്...."

സൂര്യ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. സിബി തുടർന്നു. 

"ഇതൊക്കെ മറ്റുള്ളവരറിഞ്ഞാൽ മോശമല്ലേ എന്നൊരു ചിന്ത വേണ്ട. എല്ലാം പരമ രഹസ്യമായിരിക്കും.  നല്ലപോലെ ആലോചിച്ചിട്ട് മാത്രം തീരുമാനം എടുത്താൽ മതി. അത്  പക്ഷെ ഇന്ന്  ഏഴു മണിക്ക് മുൻപ് വേണമെന്ന് മാത്രം."

സൂര്യ ഇറങ്ങുമ്പോൾ സിബി ഒരിക്കൽ കൂടി ഓർമിപ്പിച്ചു. 

"സൂര്യ.... ഞാൻ നിന്നെ നിർബന്ധിക്കുകയില്ല. നിനക്ക് പൂർണസമ്മതമുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രെ നിന്റെ നമ്പർ ഞാൻ രാജേഷിന് ഷെയർ ചെയ്യൂ... പക്ഷെ ഒരു കാര്യം ഞാൻ പറയാം ഇതുപോലെയുള്ള അവസരങ്ങൾ എല്ലായ്പോഴും നിനക്ക് കിട്ടിയെന്ന് വരില്ല."  

ആലോചിച്ചു പറയാനാണ് സിബി ചേട്ടൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. സമ്മതിച്ചാൽ സൗത്ത് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ   താൻ താമസിക്കുന്ന ലോഡ്ജിനു മുന്നിൽ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം സൂപ്പർ സ്റ്റാർ മിഥുന്റെ  വണ്ടിയെത്തും. ഒരു രാത്രി മൊത്തം അയാളുടെ കൂടെ റാഡിസൺ  ഹോട്ടലിലെ എ സി സ്യുട്ടിലെ  ഉറക്കം. ഇത്തരം ടേസ്റ്റുള്ള ആരും കൊതിക്കുന്ന ഓഫർ ആണ്. പക്ഷെ തന്നെ കൊണ്ട് അതിനു പറ്റുമോ ?

അവന് പെട്ടന്ന് ഷമീറിനെ ഓർമ വന്നു.  "സൂര്യാ.... " എന്ന് വിളിച്ചു വയൽ വരമ്പിലൂടെ തന്റെ പിന്നാലെ ഓടുന്ന ഷമീർ. എന്ത് കൊണ്ടോ ഒത്തിരി ഇഷ്ടമായിരുന്നു  അവനെ. അതിനെ പ്രണയം എന്ന് പറയാമോ എന്നറിയില്ല. സ്കൂൾ പഠന സമയത്താണ് അവൻ ഒപ്പം കൂടുന്നത്. സ്വന്തം നാട്ടുകാരൻ. തന്നെക്കാൾ ഒരു വയസ് മൂപ്പുണ്ട്. മറ്റുള്ളവർ തന്റെ സ്ത്രൈണതയെ കളിയാക്കി അകറ്റുമ്പോൾ അവൻ മാത്രം ഒപ്പം നിന്നു. അന്നത്തെ ഒറ്റപ്പെടലിൽ അത് വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. 

ഒരു തുലാമഴയിൽ സ്കൂൾ വിട്ടു വീട്ടിലേക്കു പോരുമ്പോഴാണ്  അവൻ ആദ്യമായ് തന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു സ്നേഹവായ്പോടെ ചുംബിക്കുന്നത്. ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പിന്നിൽ ഇരമ്പി ആർത്തു വരുന്ന മഴയിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാൻ തന്റെ കൈ പിടിച്ചു വയലിലൂടെ  ഓടുകയായിരുന്നു ഷമീർ. 

മഴ ഞങ്ങളെ പുണരും മുന്നേ പാടത്തെ ഒരു വാഴത്തോപ്പിലേക്ക് അവൻ കൈ  പിടിച്ചു കയറ്റി. മുകളിൽ കൂടാരം തീർത്ത വാഴയിലകളുടെ  ചുവട്ടിൽ അവന്റെ നെഞ്ചിലെ ചൂടിലേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു. കിതയ്ക്കുന്ന ചെക്കന്റെ ചൂട് നീശ്വാസം തന്റെ മുഖത്ത് വന്നു തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മിഴി ചിമ്മാതെ അവൻ തന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക്  ഉറ്റു നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ നാണം കൊണ്ട് അറിയാതെ   മുഖം താഴ്ത്തി പിടിച്ചു. 

നനഞ്ഞ ഇരു കൈത്തലം എന്റെ കവിളിൽ ചേർത്ത്   അവൻ തന്റെ  മുഖം മെല്ലെ ഉയർത്തി. പരൽ മീൻ പോലെ പിടയുന്ന തന്റെ  മിഴികളിലേക്ക് നോക്കി അവൻ മന്ത്രിച്ചു. 

"സൂര്യ...നീയെത്ര സുന്ദരൻ ആണെന്നറിയോ. നിന്നെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് കെട്ടിപിടിച്ചു ഉമ്മ വയ്ക്കാൻ തോന്നും."

ഇലചാർത്തിനിടയിലൂടെ വെള്ളതുള്ളികൾ ഞങ്ങളുടെ മേലേക്ക് പൊഴിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. തന്നെ ഇത്രയും സ്നേഹിച്ച മറ്റൊരാൾ ഇല്ലെന്നു തോന്നി. അത്ര ഇഷ്ടം. ഇടയ്ക്ക്  സ്കൂളിൽ സമരം നടന്ന ഒരു ദിവസം വീട്ടിലേക്കു  മടങ്ങുമ്പോൾ ഷമീർ തന്നെ  അവന്റെ വീട്ടിലേക്കു കൂട്ടികൊണ്ട് പോയി. വീട്ടിൽ മറ്റാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ മുറിയിൽ അവന്റെ കിടക്കയിൽ കെട്ടിപ്പുണർന്നു  കിടക്കുമ്പോൾ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അവന്റെ ബാപ്പ കയറി വന്നു. ആ രംഗം ഓർക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോഴും ഉള്ളൂ കിടുങ്ങും. അയാളുടെ അലർച്ച ഒരു മുഴക്കമായി  കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നു. 

ആക്രോശിച്ചു കൊണ്ടു ഷമീറിനെ പൊതിരെ തല്ലിയിട്ട്  ഭയന്ന്  കരയുന്ന തന്നെ  അയാൾ മുറ്റത്തു കൂടിയ നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിലൂടെ വീട്ടിലേക്കു വലിച്ചു കൊണ്ടു പോയി. കാര്യമറിയാൻ വഴി വക്കിൽ നിന്നിരുന്നവരും പിന്നാലെ കൂടി. തറവാട്ടു മുറ്റത്തു കൊണ്ടു തള്ളിയിട്ട്  അയാൾ അമ്മാവനെയും അമ്മയെയും വിളിച്ചിറക്കി നടന്ന കാര്യങ്ങൾ അറിയിച്ചു. 

ചത്താൽ മതിയെന്ന് തോന്നിയ നിമിഷങ്ങൾ!

ഷമീറിനെ കൂടെ കൊണ്ടു നടന്നു ചീത്തയാക്കുന്നത് താനാണെന്നും ഇനി അവന്റെ ഒപ്പം കണ്ടാൽ കൊന്നുകളയുമെന്നും അയാൾ വിരൽ ചൂണ്ടി ഓർമിപ്പിച്ചു. എങ്ങി കരയുന്ന തന്നെ അമ്മ നിലത്തു നിന്നും വാരി എടുക്കുമ്പോഴേക്കും അമ്മാവന്റെ അടി വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 

അമ്മയും  മുത്തശ്ശിയും തടസ്സം പിടിക്കാൻ വന്നെങ്കിലും അവരെ തള്ളി മാറ്റി കയ്യിൽ കിട്ടിയ വടി കൊണ്ടു അമ്മാവൻ തന്നെ തല്ലി ചതച്ചു. വലിച്ചിഴച്ചു മുറിയിൽ കൊണ്ടു പോയി പൂട്ടി. നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അടുത്ത വാർത്ത എത്തി. ഒരു മുഴം കയറിൽ ഷമീർ അവന്റെ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചു. തകർന്നു പോയതും തനിച്ചായി പോയതും  താനായിരുന്നു. 

അവന്റെ വേർപാട് വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയാണ് തന്റെ ജീവിതത്തിലുണ്ടാക്കിയത്. വീടിനുള്ളിലെ ഇരുൾ വീണ കോണിൽ ആരെയും കാണാൻ കൂട്ടാക്കാതെ താൻ കൂനികൂടി കിടന്നു. മനോനില തെറ്റുന്നത്  താൻ പോലും അറിഞ്ഞില്ല. അമ്മയുടെയും മുത്തശ്ശിയുടെയും കരച്ചിൽ സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ അമ്മാവൻ തന്നെ  ആശുപത്രിയിലേക്ക് മാറ്റി. അതിൽ നിന്നും മുക്തി നേടാൻ മാസങ്ങൾ വേണ്ടി വന്നു. പിന്നെ തനിച്ചുള്ള യാത്ര. 

തനിക്ക് വേണ്ടി ചിലവിട്ട പൈസയുടെ കണക്കു പറച്ചിലും ശകാരവും നാൾക്കു നാൾ വർദ്ധിച്ചു വന്നു. വീട്ടിൽ നിന്നാൽ  മനോനില വീണ്ടും തെറ്റിയേക്കുമെന്ന് തനിക്ക് തന്നെ തോന്നി തുടങ്ങി. പുറത്തിറങ്ങിയാൽ കൂട്ടുകാരുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും പരിഹാസം. 

എന്റെ വിഷമങ്ങൾ പറയാൻ  തനിക്ക് ആരുമില്ല. ഷമീറിന്റെ ഒപ്പം ചിലവിട്ട സ്ഥലങ്ങളിൽ തനിയെ പോയിരുന്നു  ഒരുപാട് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.  പതിയെ പതിയെ സ്വയം ശക്തി ആർജിക്കുകയായിരുന്നു. ആരും കൂടെ കാണില്ലെന്ന് ഉറപ്പായാൽ സ്വയം പൊരുതി നേടാനുള്ളൊരു മനക്കരുത്തു ദൈവം നമുക്ക് തരാറുണ്ട്.

സിബി ചേട്ടൻ പറയുന്നത് പോലെ നല്ലവനായി കുറെ നാൾ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമൊന്നുമില്ല. തനിക്കിപ്പോൾ  വേണ്ടത്  പണമാണ്.  അത് ഏത് വിധേനയും ഉണ്ടാക്കിയെ പറ്റു. തന്റെ ശരീരത്തിന് ഇത്രയും വിലയിടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ  പിന്നേ പിന്മാറേണ്ട  കാര്യമില്ല. നഷ്ടപ്പെടാൻ  ഒന്നുമില്ല. പക്ഷെ നേടാൻ ഒരുപാടുണ്ട്. എങ്ങനെയും വീട് പണി പൂർത്തിയാക്കണം. അമ്മയെ സുരക്ഷിതയാക്കണം. അത്രയും മാത്രം ഇപ്പോൾ ചിന്തിച്ചാൽ മതി. 

ബസിറങ്ങിയ ഉടനെ സൂര്യ സിബിയെ വിളിച്ചു റെഡിയാണെന്ന വിവരം അറിയിച്ചു. വൈകുന്നേരം സൂര്യയെ പിക് ചെയ്യാൻ മിഥുന്റെ കാർ ലോഡ്ജ്നു താഴെയെത്തി. പതിവിലും നന്നായി ഒരുങ്ങി. ഉള്ളതിൽ പുത്തൻ ഡ്രസ്സണിഞ്ഞു. അത്യാവശ്യം വേണ്ടുന്ന  സാധനങ്ങൾ ഒരു ഷോൾഡർ  ബാഗിലെടുത്തു  നെഞ്ചിന് കുറുകെ തോളിൽ തൂക്കിയിട്ടു. 

താഴേക്കിറങ്ങി വന്നു കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു പിന്നിൽ കടന്നിരുന്നു. വണ്ടി നേരെ റാഡിസൺ ഹോട്ടലിലേക്ക്. 

മിഥുന്റെ റൂമിന്റെ ഡോർ ബെൽ അടിച്ചതിന് ശേഷം  ഡ്രൈവറും പേർസണൽ സെക്രട്ടറിയുമായ രാജേഷേട്ടൻ വിനയത്തോടെ മാറി നിൽക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ച്  അടുത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു സൂര്യ. അയാൾ അവനെ നോക്കി ഒന്ന് മന്ദഹസിച്ചു. തോളിൽ തൂക്കിയ ബാഗിന്റെ വള്ളിയിൽ തെരു പിടിച്ചു നിന്ന് സൂര്യയും ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. അവന് നല്ല ടെൻഷനുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യമായാണ് ജീവിതത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊരു അനുഭവം. 

ശരീര വിൽപ്പനയ്ക്ക് നടക്കുന്ന ചിലരെയൊക്കെ അറിയാം. പെണ്ണിനെ പോലെ ചമഞൊരുങ്ങി രാത്രിയിൽ സൗത്ത് പാലത്തിന്റെ താഴെയും റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ പരിസരത്തും അലയുന്ന ആളുകളെ കണ്ടിട്ടുമുണ്ട്. പുച്ഛമായിരുന്നു അവരോടൊക്കെ തോന്നിയിരുന്നത്. ഇവർക്കൊക്കെ എന്തെങ്കിലും ജോലി ചെയ്തു ജീവിച്ചൂ കൂടെയെന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. അന്ന് തനിക്ക് ബാറിൽ ജോലി ഉണ്ട്. പക്ഷെ ഇപ്പോ ഇതാ താനും അവരിൽ ഒരാളായി മാറുകയാണ്. 

പണത്തിന്റെ ആവശ്യത്തിന് മുന്നിൽ ആദർശവും പുച്ഛവുമെല്ലാം കാറ്റിൽ പറന്നു പോയിരിക്കുന്നു. ഇതൊരു ജോലിയായി കരുതിയാൽ കുറ്റബോധം തോന്നില്ല എന്നാണ് സിബി ചേട്ടൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു സൂര്യ ദീർഘമായി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. അത് ശ്രദ്ധിച്ചു രാജേഷേട്ടൻ ചോദിച്ചു

"ടെൻഷനുണ്ടോ?" 

വിളറിയ ചിരിയിൽ സൂര്യ മറുപടി പറഞ്ഞു

"ചെറുതായിട്ട്..." 

അപ്പോഴേക്കും വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു. 

സിനിമയിൽ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ആൾ ദാ മുന്നിൽ. 

സൂര്യയുടെ ശ്വാസം നിലക്കുമ്പോലെ  തോന്നി. ഒരു രാജകുമാരനെ പോലെ അതിസുന്ദരനായിരുന്നു മിഥുൻ. ഷോർട്സും ബനിയനുമാണ് വേഷം. നല്ല ആരോഗ്യമുള്ള ശരീരവും ആരെയും കൊതിപ്പിക്കുന്ന മുഖകാന്തിയും. വിലകൂടിയ ഏതോ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണം അയാളിൽ നിന്നും വമിക്കുന്നു. ഹസ്തദാനം ചെയ്തു  സൂര്യയെ മിഥുൻ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.

രാജേഷ് തിരിഞ്ഞു നടന്നു പോയപ്പോൾ പിന്നിൽ  റൂമിന്റെ വാതിലടഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. 

(തുടരും)